وصیتنامهی طنز
بعد مرگم نه به خود زحــمت بسيار دهيد
نه به من بر سـر گور و کفن آزار دهيد
نه پي گورکن و قاري و غسال رويـــد
نه پي سنگ لحد پــول به حجار دهيد
به که هر عضو مرا از پس مرگــم به کسي
کش بدان عضو بود حاجت بسيار دهيد
اين دو چشمان قوي را به فلان چشــمچران
که دگر خوب دو چشمش نکند کار دهيد
وين زبان را که خداوند زبانبـازي بود
به فلان هوچي رند از پي گفتـار دهيد
کلهام را که همه عمـــر پر از گچ بودهاست
پاک تحويل علي اصغر گچکار دهيــد
وين دل سنگ مرا هم که بود سنگ سيـــاه
به فـــلان سنگتراش سر بازار دهيد
چانهام را به فلان زن که پي وراجي است
معدهام را به فلان مرد شکمخوار دهيد
در سر سفره خورَد فاطمـه، بيدندان، غم
به که دندان مرا نيز بــدان يار دهيد
شعر بالا وصیتنامه طنزی است از ابوالقاسم حالت که چندی پیش در یکی از مجلات
چاپ شده بود.
این وصیتنامه را که در عین زبان خنده و کنایه حاوی نکات ارزشمندی است.
